شجاعت و شهامت زنان عاشورایی

شهامت و شجاعت کلید پیروز و مایه سر بلندی انسان هاست. نه تنها در میدان جنگ که در میدان های سیاست و اجتماع و حتی مباحث علمی نقش کلیدی دارد. در متون دینی ما پایه شجاعت تسلط و پیروزی بر هوای نفس دانسته شده است:(( اشجع الناس من غلب هواه)). عملکرد زنان کربلایی بیان گر آن است که زنان کانون ایمان و پیروز میدان مبارزه با هواهای نفسانی وتعلقات دنیوی بودند لذا ترس در جانشان راهی نداشت. آری انان زنانی دلاور وشجاع بودند که همسران و فرزندانشان در برابر دیدگانشان به خون غلتیدند ولی انان هرگز سستی از خود نشان ندادند.

کسانی که زنان را موجوداتی ضعیف وترسو سست ومتزلزل پیمان شکن وافرادی ناپایدار وتسلیم شونده دانسته اند دست کم در بارهء این عهد از زنان به خطا رفته اند زیرا اینان در مبارزات خود چنان چنان دل وجرئت و مقاومتی نشان دادن که حتی در بین مردان از این نمونه ها کمتر سراغ داریم. بر اساس اسناد و شواهد تاریخی که به برخی از انها اشاره شده دست کم چند زن در روز عاشورا گام در میدان مبارزه با دشمن گذاشته و با آن ها جنگیده اند. این زنان برای جنگ وسیله ای جز عمود خیمه نداشتند و با این کار نشان دادند که وقتی اسلحه نباشد با عمود خیمه نیز می شود جنگید. همسر عبدالله عمیر کلبی مادر عمرو بن جناده مادر وهب و... نمونه ای از این زنان می باشند.